p22

سکوتِ سنگینِ اتاق، با صدایِ وزوزِ لرزشیِ گوشیِ یونا رویِ میزِ عسلی شکسته شد. یونا با شنیدنِ صدایِ لرزش، مثلِ گنجشکی که تیر خورده باشد، از جا پرید. چشمانش از وحشت گشاد شد و به صفحه‌ی گوشی خیره ماند.مینهو که بلافاصله تغییرِ وضعیتِ یونا را حس کرده بود،خیلی سریع گوشی را از روی میز قاپید. یونا با صدایی که از تهِ گلویش ناله می‌کرد، گفت: «لینو… دوباره… اون زنگ زد…»مینهو نگاهِ سرد و برنده‌ای به گوشی انداخت، سپس آن را به منیجرش که کنارِ در ایستاده بود داد و با لحنی که از آن خون می‌چکید، گفت: «ردش رو بزن. همین الان. اگه این بار هم بگی سیم‌کارتِ یک‌بار مصرف بوده، بهتره خودت شخصاً بری دنبالش»دقایقی بعد، منیجر با پرونده‌ای در دست بازگشت. چهره‌اش رنگ‌پریده بود. مینهو پرونده را باز کرد. بنگچان بی‌درنگ از جایش بلند شد و کنارِ مینهو رویِ کاناپه نشست. ورق‌ها را تندتند زیر و رو کردند. اعداد، تاریخ‌ها و کدِ لوکیشن‌ها، همگی گواه از یک نقشه‌ی شوم داشتند. مینهو ناگهان ایستاد. انگشتانش رویِ یکی از صفحاتِ پرونده که مربوط به دشمنانِ قدیمیِ باند بود، یخ زد.مینهو با صدایی که به سختی کنترلش می‌کرد، زمزمه کرد: «این غیرممکنه…»او سرش را نزدیک‌تر برد و با دیدنِ نامِ اختصاری در حاشیه‌ی پرونده، ابروهایش در هم گره خورد. «اون سال‌ها پیش…»مینهو با نگاهی که حالا به جایِ سردی، شعله‌ای از خشمِ سوزان در آن بود، به منیجر دستور داد: «تمامِ فعالیت‌هایِ عمویِ ما رو تحت نظر بگیر. هر جا میره، هر کسی رو که ملاقات می‌کنه. انگار… انگار اون همیشه اینجا بوده و ما فقط ندیدیمش.»یونا که تا آن لحظه سعی کرده بود آرام باشد، با شنیدنِ کلمه‌ی «عمو»، ناگهان بدنش به رعشه افتاد. تصاویرِ آن شبِ لعنتیِ تصادف، بویِ بنزین و فریادهایِ پدرش در ذهنش زنده شد. دست‌هایش به شدت شروع به لرزیدن کرد. او سعی کرد حرفی بزند، اما صدایش در گلویش خفه شد.بنگچان اولین کسی بود که متوجه شد. او که تمامِ حواسش به یونا بود، سریعاً به سمتِ او خم شد و بازوهایِ لرزانش را گرفت. «یونا؟ یونا به من نگاه کن!»مینهو بلافاصله پرونده را رها کرد و به سمتِ خواهرش چرخید. یونا با صدایی بریده‌بریده و لرزان گفت: «اون… اون زنده‌ست؟ اون برگشته… لینو… من… من نمی‌تونم… نمی‌تونم نفس بکشم…»مینهو وحشت‌زده، دست‌هایِ یونا را گرفت. «یونا! پرنسسِ من، به من نگاه کن! لینو اینجاس من پیشتم!»